|
اثر طبع استاد محمد علي نجاتي در جلسه بزرگداشت دوست دانشمند و شاعر خوش سخن استاد اديب برومند خواهد شد دانــــــــا دل اوستا ســـــخندان
پـــاكيزه گــو، اديب بـــــــرومند دّر گـــــــــــــرانبهاي دري را
رورده خوشــنما و خـــــــوشايند معناي ناب و لفظ روانبــــخش
نيكـــو به يك دگـــــر زده پيوند هريـك بطبع جان و دل،اندرز
هر يك بگوش هوش وخرد، پند نظمش چــو نثر او همه دلكش نثرش و نظـــــم او
هــــمه دلبند مستي فـــــــزا بمغز چنان مـي
شيرين زبــان بـــــكام، چنان قند بـــــــــا اونه كس بنظم هم آوا
با اونـــــه كــــــــس بنطق همانند رايش ستيز كـــرده به نيرنگ عـــزمش گــــريز داده به تـرفند همواره استوار، چــــــو البرز
پيوسته پـــــــايدار چــــــــو الوند دل با كلام او خوش و خــــرم
جان از كمال او كَش و خـــرسند در وصـف آن كلام شكــــريز
در شأن آن كـــــــــــمال كــرامند كاين جان فــــزايد، آن ببر دل
چون دلبري بناز و شكــــــر خند طبع خموش مـــــن چه تواند؟
گفتن چـــنانكه شايد و گــــــــويند برگفتههاي نـــــــاسره خويش
شايسته اينك آنــــــــــكه زنم بند نــام شريفش آرم و گــويم پاينده باد «اديب برومند» كنون بنام «اديب» زمـــــــــانه يـار قديم
شدهست محفل شعري بپا دريـن محــــضر تواي «اديب برومند» شـــــــادمانه بمان
كه كـاخ شعر دري يافت از تو رونق و فر كجا زخاطر همّت روي زغــــايت لطـف
به التفات تـــــــو بـــاشم هميشه مستظهر فري به طبع بلندت كه از كنوز ســـــخن
به تــــارك غــزل افشاندهاي دُر و گوهر گشوده ساخت چو شاعردري زگنج سخن
بسيط ارض شــــــــود پر شكوه سرتاسر سرودههاي لطيف تـو سرمـــــــــدي باشد
كـــه فتح كشور دلها كنند، اهـــــــــل هنر چنانكه چامة غرّاي تست جــــــــــاويدان به
روزگار بماني به نـــــــــام نيك، سمر چنانكه از پس شام است صبح روح افزا
هميشه باش به شادابــــــــــــــي شكوفةتر بـــــــه آسمان سخن آفتاب تـــابــــــــــاني به بارگاه
كلامــــــــــي چـــــو پرتو اختر كلام دلكش اهــــــــل كمال جانبخش ست
به سان بادة رخشان كه هست در ســـاغر مــــــراودات كلامـــــي ميان ما و تو بود كـــه هست خاطر
نوراني تو مســــتحضر فري به طبع نشاط آفرين ســـــاعــــر باد
كــه همچو تاك برآرد پديد خـــــــوشة زر درود باد به شاعر كه از كلام بـــــــــديع بــــــرآورد
همه جا گنجهاي بــــــــــادآور درود باد به شاعر كه از مقـــام ســـــخن
بـــــــه آستان ملايك ببسته بـــــــــار سفر درود باد به شاعر كــه در مــهالك رزم
گشوده است قــــلاع عـــــــــدو به تير ظفر درود بــاد به گلپروري كــه از ره لطـف
درخت فضل و هنر را شدهســــــت بارآور زياد كـــي رودم اي اديب، عـــــــهد قديم
كــــــه خاطرات تو باشد مــــــــرا به دّنظر زلوح خــــاطر همّت نميروي هــــــرگز
تويي به منظر دل همچو نقش صــــورتگر چكــامههاي تو جاويد در جـــــــهان ماند
كــــــــه قدر مرد پديدار ميشـــــــــود زاثر فروغ بخش محافل تويي به جــــلوة شعر
چنانكه مهر درآيـــــــــــــــد زبارگاه سحر بگـــــو قصايد شيوا كه شــــاعران گويند
زهــي به لطف بيـــــــان تو اي سخنگستر نثاريار گـــــــــــــــرانمايه بـاد اين اشعار
كـــه دوستي كهــــــــــن را شدهست يادآور كـجا زخاطر همّت تو ميروي اي دوست
كـــــــه دوست آينه بــــــــــاشد بيادروبنگر منم به سان تـــــو از خادمان مطبوعـات
كــــه شـــــــــوق خدمات مردم بود در سر به پاس خدمت ديــــــرين در آستان ادب
شـدم به زمـــــــرة شـــــايستگان، ستايشگر خوشا زمانة ديرين و خاطـــــــرات قديم
به لوح سينه عـيان است آن نقوش و صور چناكه نقش تو باشد به لــــوح دل هر دم
زحال مــن هــــمه جا ميشوي تو مستحضر خوشا محافل جانبخش و آســــتانة دوست
درود بـــــــــــاد بــــــه ياران معرفت گستر جــــــمال دوست در آينة ضمـــــــير بود به جلوه چون
چمني دلگشا و خــوش منظر نثار دسوت نمودم من اين چــكامة نغز
چــــــــه هديه اهــــل ادب را زشعر زيباتر به عـــرش شعر درآمــــد و همّت والا
به آسمــــــــــــــــان سخن يافت جلوة مشعر
|