|
از آقاي استاد محمد محيط طباطبائي مرا كه ديده به ديــــار دوست خسندست چه بيم ازآن كه شب تيره وحشت
آكندست به روز روشن اگرمهر، رو نهفته درابر
جمال شب بستايم كـــــــــه تيره روبندست بيا به مجلس شب زندهداري من ودوست
ببين كــــه نقش دهانهاي بــــسته لبخندست سكوت شام سخن از ســـــخن بليغترست
بلاغتي كــــــــــه نمودار حكمت و پندست نگاه ديده در آن جــــام بــــادة
نابـي ست كـــــه شادي آورد و
مستيش نظــر بندست سخنوري كه سخن سنجد او نكـــــو داند
كـــه شعهر در بر شاعر عزيز و دلبندست سخن عزيز و سخنور از آن عزيزترست
كــــه شعر پرور و صاحبدل و
هنرمندست چنانكه كـــــودك دلبند در سراي
پــــــدر
بــــــــه چشم مادر خود طفل بيهمانند ست سخن سرا كه سخن را يروده در نظرش
كــلام زندة او به زنــــد و پــــــــــا زندست هميشه ذكر سخن با سخن سـرا نيكوست
كـه اين چو شربت قندست و آن چو آوندست بيا مــــــــــحيط، بيادِ كسي
پيــــــاله زنيم
كــــــــــه يــار يكدل مردان راست پيوندست چــــــــراغ انجمن دوستان شـــعر و
ادب
«اديب» و شاعر شيوا سخن «برومند» ست اگر مـــــــجال حضوري نيافتي شب شعر
بگـــــو كــــــــه ديده به ديدارت آرزومندست اين غزل در اظهار تأسف از عدم حضور
در انجمن شاعران كه براي تجليل از مقام ادبي و اخلاقي شاعر گرانمايه آقاي
عبدالعلي اديب برومند تشكيل شده بود و با حرمان از شركت خود سروده شد كه
اينك خدمت مدير ارجمند انجمن با تقديم معذرت ارسال ميشود.
|