تقديم به دوست گرانمايه و شاعر بلند پايه آقاي اديب برومند از آقاي استاد «ابوالحسن ورزي»

همان اي اديب شـاعردرد آشــنا تويي              دربـــــاغ شعر بلبــل دســـــتانسرا تويي

چون نام نيمك توست برومند جان تو              در ملك دل نشسته چـو فرمانروا تويي

از تـــــو قصـــيده‌هاي فراوان شنيده‌ام             چون در حماسه مـاهر و طبع آزماتويي

در ايــن زمان اگر غزل ناب كيمياست             افسونگري كــه ساخته اين كيـــميا تويي

بــا ايــن همه ميان سخنگستران عصر              وارسته و فـــــــروتن و كــم ادّعــا تويي

در دوره‌ئي كه عشق ومحبّت فسانه شد              جـــوشنده چشمه‌ئي زوفا و صــــفا تويي

آن شــــاعري كه براثر طبع نـكته ياب              هـــرگـــز نگفته يك سخن نـــاروا تويي

پيمان تـو ستوده و سنجيده گفتـــن است             آن شـاعري كه كرده به پيـمان وفـا تويي

انگيزه‌ات به شعر بـــود ماجـراي عشق            زيرا كــــــه درد ديده ازين ماجــرا تويي

كـمتر كسي لواي غزل مــــــــي‌كند بلند              افراشته به ملك سخن اين لــــــــوا تويي

از هر لبي به گوش نيايد نــــــــواي دل             نائي كز و بلند شود اين نــــــــــــوا تويي

باشد هماي دولت جاويد مـــــــــرغ شعر             بــــر سر گرفته ساية بال هــــــــما تويي

مدح كسي به جز تو نگويم كـــــــه آگهم               شايستة ستايش و مــــــــــــدح و ثنا تويي

مــــــــرا موهبت برتر از ايــــــن نباشد              كـــه دمساز با چـــــــــون تو فرخنده‌اريم

طبيبا به زخــــــــم دلم مـــــرهمي نـــــه             كــــــــه از دردمنـــــــــــــدان درد آشنايم

اگـــــر رهسپاري به سه مــــنزل عشق              بـــــفرمـــاي تـــا هـــــــمره تـــــــو بيايم