ادامه‌ی مطلب »]]> با عرض پوزش از شما خوانندگان محترم ، لازم است به اطلاع برسانیم شعر منتشر شده در سایت با عنوان آئین وطن داری به توجه به اینکه از سایت روزنامه اطلاعات اقتباس شده بود ، متاسفانه بر خلاف انتظاری که سایت روزنامه وزین اطلاعات می رود دچار اشکال تایپی بود و دست اندرکاران سایت را به اشتباه انداخته بود. این قصیده مجدد اصلاح شد و منتشر می شود. و البته تاسف بیشتر ما به جهت اشکال به وجود آمده به این خاطر است که این قصیده یکی از زیباترین سروده های استاد ادیب برومند است . امید است در تهیه و انتشار محتوای سایت دقت بیشتری بخرج دهیم .

روزنامه اطلاعات : چهارشنبه۲۲تیر ۱۳۹۰ -۱۱ شعبان ۱۴۳۲ -۱۳جولای ۲۰۱۱ – شماره ۲۵۰۷۸

آیین وطن‌ داری

بشنو ز من ای جوان ایرانی
این نکته به ز گوهر کانی:
بودند ستوده فر نیاکانت
زیبنده‌ی فرّ و زیب انسانی
شایسته سروری، به سرکاری
آماده رهبری، به ره دانی
پیچیده سر از ره سبکساران
تابیده رخ از سوی گرانجانی
انگیخته بر خلاف اهریمن
فرهیخته با پیام یزدانی
نام آور و توشمند و روشن بین
دریادل و راست پوی و پیمانی
زنهار، تو ای نژاده ی فرخ
بگرای به شیوه نیاکانی
ره جوی به مقصد وطن خواهان
خوش کوش به خدمت وطن بانی
بخرام به سوی جنبش و کوشش
برتاب، رخ از ره تن آسانی
برخوان خبر بزرگ مردان را
از دفتر سرگذشت ایرانی
بنگر که چه کرده‌اند در گیتی
از علم و کمال و مملکت رانی
هم بوده خداپرست و دین باره
هم پیرو و کیش مزدیسنانی
هم چاره گر هجوم آشوری
هم صف شکن جنود کلدانی
چون جان و تنت بسی گرامی دان
این کشور دیرپای دورانی
بشناس دلاوران ایران را
از شرزه هژبر زابلستانی
از نازش فرّه فریدونی
تا خیزش کاوه سپاهانی
از بیژن و تاب و توش گودرزی
تا قارن و صولت نریمانی
از قصه این یلان مرد افکن
دریاب توان مرد میدانی
بنگر که هخامنش چه بار آورد
از کورش و آن فروغ کیهانی
و آنگه که گذشت عهد اسکندر
و آن چیرگی نفوذ یونانی،
بشنو که شکوه کشور دارا
شد زنده به مهرداد اشکانی
زان پس چه فسانه‌ها که نشنیدی
از حشمت خسروان ساسانی
بنگر که چگونه تیغ بومسلم
افکند سر از سپاه مروانی
بشنو که شد از قیام یعقوبی
سرکوفته تازی بیابانی
زان پس همه بوم و بر به سامان شد
از فرّ و شکوه عهد سامانی
چونان که ز بویه زادگان بینی
دیلم همه راه پوی سلطانی
دلبسته به خاندان پیغمبر
کین توخته با تبار سفیانی
اسلام چو شد پذیره از ایران
آب آمد و رنگ بر مسلمانی
رخشنده تمدنی پدید آورد
از همت سروران ایرانی
در علم و صناعت و هنرمندی
در فضل و بلاغت و سخن‌دانی
از فقه و اصول و منطق و حکمت
از طب و نجوم و درک قرآنی
از نقد حدیث و علم صرف و نحو
از بحث کلام و درس عرفانی
از هندسه و حساب و اسطرلاب
تا تمشیت رسوم دیوانی
هم نقش و نگار و شعر و موسیقی
هم طرح بنا و خط و خوش‌خوانی
این جمله فنون ز کشور ایران
بالید چو طرفه نخل بستانی
شد سایه فکن تمدن اسلام
از پرتو آن دیار نورانی
بالید بسی درخت بارآور
در باغ وطن، نه مینوی ثانی
چون سعدی و حافظ آن دو نیک اختر
تابنده به برج پرتو افشانی
یا رازی و بوعلی و فارابی
فردوسی و رودکی و خاقانی
یا خواجه نصیر و قطب و بومعشر
خیام و غیاث دین کاشانی
تا میرعماد و میرک و بهزاد
آن پر هنران شهره چون مانی
زین گونه فحول، گو کجا یابی؟
در جمله فنون، بدین فراوانی
ای پور وطن، چرا شدی غافل
از سابقه ای بدین درخشانی؟
باری، بشناس میهن خود را
در جمله شئون که قدر او دانی
درخدمت آب و خاک جهدی کن
تا برخوری از رضای وجدانی
وامی است به گردن تو از میهن
کان نقش بود تو را به پیشانی
این وام روا بود که بگزاری
زان پیش که سر زند پشیمانی

ادامه‌ی مطلب »]]> خر زهره ای کنار گل سرخ در چمن
بالید و کرد با گلِ صَد پر مکابره
که ای « خُرد بوته! من ز تو والاترم به قد
هم از تو بارورترو خوش تر به منظره
عمر تو هست کوته و دوران من دراز
هم باشدم صلابت و هم زور و سیطره(۱)
انبوهِ شاخ و برگ من انگیزه ی شکوه
و آن نازکانه وضعِ تو در خورد مسخره»
گل داد پاسخش به ظرافت که « ای رفیق!
حرف تو را نه قاعده باشد نه پیکره
در پیش عاقلان که به حق داوری کنند
سودی پدید نیست تو را زین مناظره(۲)
اندام ریز من که دهد بار مشک بیز
بر پیکر درشت تو دارد مفاخره
از رنگ و بوی خوش نبود بهره ای تو را
تا چون مَنت عزیز شمارند یکسره
من با چنین حقارتم افسون باغ و راغ
تو با چنان صلابتی آذینِ مقبره
تبلیغ بی اساس چه حاصل برای خویش؟
هرگز کجا بود سره(۳) همتای نا سره؟»

۱- سیطره: توانایی و برتری
۲- مناظره: در مقابل هم بحث کردن درباره موضوعی
۳- سره: خالص

ادامه‌ی مطلب »]]> از وضع زمـــــــــــــــانه دل پراکندم همچون دل عاشقـــــــــــان غم آکندم از صبر چـــــــــــــو تلختر بود کامم چسبیده بـــــــــه هم لب از شکرخندم بــــــــــــــــــــــــا دفترآبدیده ، همسانم بــــــــــــــــــــــا برکه ی آبرفته همچندم اوضاع زمان به گونه گون حــــالت دارد همه گـــــــــــــــــاه ،نـاخوشایندم باشد همــــــــــــه وقــت، ناروایی ها در گــــــردش روزگــــــارِ پــــــرفندم کـــــــوهیست به دوش دل  ز اندوهم سنگین تــــر و سخت تــــر ز الوندم بس لقمه ز رنـــج شــــــــد گلــوگیرم بس رشته ز رنــــــــــــج شد گلوبندم از وضع وطــــــــــن دمی نیاســــایم چـــــون مهرِ ورا همـــــــــاره پابندم بــــــرخلق فقیر و زار و بیمـــــارش بـــــــــــــا مـــــــار گزیدگان همانندم شــــــد سخت معیشت تهی دستـــــان زیــن رو همـــه  پـــــرغمست آوندم بینم کـــــه چــــه می کشند در سختی بس هموطنـــــــــــــــــــــان آبرومندم بینم کـــــــه چــــــــه خانوادگان نالند آن ســــــــان کــه پنـــــاه  برخداوندم گردیده « ریـــال » همچو خـــاک ره گوید کــــــــــــــه « دلار» گشته آفندم بس خلق  به لحن شکـــوه می نــــالد کـــــــــز هستی خـــــود بریده پیوندم از بهر چــــــــــه شد « دلار آمریکا» حــــــــــــاکم به ری و کن و دماوندم بـــــــــــــــــــــــا شیوه اقتصاد ناسالم تلخست به کــــــــــــــــــام آرزو قندم هـــــــــــــــرگونه متاع را بها افزون هـــــــــــــــر روز کنند و غم فزایندم افزایش این هزینه هـــــــــــایم کشت معذورم اگر دل از جهــــــــــان کندم در پـــــــــاسخ خواست های روزینه گویم چــــــــــــــه به کودکان دلبندم؟ وه وه زهزینه هــــــــــــای تحصیلی وانگــــــــاه به درس ، عشق فرزندم کمبود حقوق و خــــرج روز افزون ترسم کـــــــــــــه کنند دزد و رهبندم عید است عزای من کــــــــه هرساله در جوش و جلای مـــــــــــاه اسفندم هــــــــرچند که تنگ شد مرا روزی در گـــــــــــوش شکم ، فزود ترفندم اینست زبان حـــــــــــــــــال بسیاری از هموطنان کـــــــــــــــــه زارنالندم بـــــــی بـــرگی هموطن نیــــارم دید راضی به نـــــوای خویش اگر چندم تدبیر و وفــــــــاق و جهد و همداری ایــــــن است « ادیـــب» را بهین پندم ]]> http://www.adibboroumand.com/1390/11/30/%d8%a7%d9%82%d8%aa%d8%b5%d8%a7%d8%af-%d9%86%d8%a7-%d8%b3%d8%a7%d9%84%d9%85/feed/ 0 http://www.adibboroumand.com/1390/11/23/%da%a9%d9%88%d9%87%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%da%a9%d8%b4%d9%88%d8%b1%d9%85/ http://www.adibboroumand.com/1390/11/23/%da%a9%d9%88%d9%87%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%da%a9%d8%b4%d9%88%d8%b1%d9%85/#comments Sun, 12 Feb 2012 10:32:21 +0000 سایت ادیب برومند http://www.adibboroumand.com/?p=1731

ادامه‌ی مطلب »]]> تازه‌ترین سروده استاد ادیب برومند 

از دل و جان دوستدار کشورم

دوستدار کشوری نام آورم

نام او از روزگار باستان

بوده بس فخرآفرین در دفترم

نام این بشکوه مرز جان فزای

بسترد گرد ملال از خاطرم

کوه‌های سربلندش آکنند

پهلوانی فر غروری در سرم

عاشقم بر کوهسارانش به جان

وآن غروب دلکش زرین فرم

آتش افشاند دماوندم به بر

گر نباشد مهر ایران همبرم**

سر نهم بر دامن البرز کوه

تا سراید قصه از زال زرم

بوسه بفرستم فراوان با درود

بر دنا، فرخنده بام کشورم

می ستایم کرکس و سیوند را

همچو بینالود زیبا منظرم

سر سپارم بر در الوند کوه

آن که یاد از مادها آرد برم

باد بر زنجیره‌ی زاگرس درود

آن حصار محکم بام و درم

با سمند آذری تازم به شوق

زی سهند آن کوه صولت پرورم

غافلم از قافلان‌کوهش مَدان

کو کند شاد از شکوهی دیگرم

کوه در کوه ِ تنیده با نهیب

می‌خروشد گوییا چون تندرم

می‌خروشد تا کند بیدار خیز

از بداندیشان این بوم و برم

کوه گردونسای مغرور از ثبات

سروری را شُد نمادین رهبرم

واله‌ام بر کوهساران شمال

قصه پردازان ِ توس  و نوذرم

باشدش جغرافیایی  پُرشکوه

سرزمین مهر و مهر خاورم

زنده باد ایران و کُهسارش «ادیب»

یاورش پروردگار داورم

ادامه‌ی مطلب »]]> در عصر شاه تهماسب صفوی (حک. ۹۳-۹۸۴ ه)

در عصر صفوی چنان که می دانیم کتاب آرایی رواجی فراوان و ارزشی بی اندازه داشته از جمله ارمغان های کرامندی که شاهان و شاهزادگان و بزرگان برای یکدیگر می فرستاده  اند از این گونه کتاب های آراسته به چندین هنر بوده است.

هنرمندان کتاب آرا، مانند کاغذ ساز، رنگ آمیز کاغذ، زرافشان ساز، زرنشان کار، جلد ساز، جدول بند، مذهب، خوش نویس و نگارگر (نقاش) در سطوح گوناگون از پایه و مایه ی هنری، در آن زمان فراوان بوده اند که برخی به مناسبت هایی نامبردار گردیده و برخی دیگر ناشناس مانده اند؛ ما در این جا به نام سه تن از آنان به اختصار اشاره می کنیم که ماخذ آن تذکره ی خلاصه الاشعار تقی الین کاشانی (۹۴۶-۱۰۱۶ ه) در قسمت مربوط به شرح حال شاعران معاصرش نوشته شده است.

از رده ی کاغذ سازان و صحافان چیره دست آن عصر مردی است به نام «ساکنی» که از این کار روزانه ی فرهنگی، روزی خود را به دست می آورده و بسیاری از کتاب ها و سفینه های اشعار مرهون رنج های وی در کاغذسازی و صحّافی و ورّاقی بوده است. او به برکت طبع شعری که داشته و گاهی بیت هایی نیکو از طبعش تراویده است. نامش در تذکره ی خلاصه الاشعار آمده و چند نمونه از گفته هایش یاد شده است از آن جمله:

دیگر مولانا «عبدالغفار سالم» که به چندین هنر آراسته بوده است.

نخست این که شاعر بوده و با تخلص «سالم» غزل در مکتب «وقوع» می سروده است. دوم این که موسیقی دان استادی به شمار آمده و در علم ادوار و فنون موسیقی تبحّری کافی داشته، افزون بر این ها نقاش و خوش نویس زبدستی بوده است. وی کتاب های معتبر را به تذهیب مرصَع و خطَ خوش می آراسته و به دوستاران هنر به عنوان ارمغان هایی هدیه می کرده است.

به این ترتیب ما در دو دهه ی اوایل عصر صفوی با نام هنرمندی چنین توانمند و سررشته دار چندین فن آشنا می شویم و به راهنمایی شعرش در تذکره ی یاد شده، پی به هنرهای دیگر او می بریم. امید است که از آثار دیگرش نیز روزی نمونه هایی به دست آوریم. از شعرهای او چند بیت نقل می شود.

شخصیت سوم «میرهیبت الله قانعی» است که شاعری با قریحه و صاحب اخلاق پسندیده بوده، و در خوش طبعی و خوش فهمی مسلَم و در شعر شناسی کم نظیر به شمار می رفته است. وی افزون بر این در تیراندازی و خوش نویسی از پیش کسوتان و استادان بوده و شاگردانی برجسته در خطَاطی پرورش داده است که از آن جمله شاعر و خوشنویس نامور و توانا «امیر مغزالدین محمد» را می توان نام برد که همواره با شاگردی «قانعی» اظهار سرافرازی و افتخار می کرده است. این چند بیت از و در خلاصه الاشعار نقل شده است.

قانعی در سال ۹۸۵ ه رخت به سرای باقی کشید.

و چهارم غیاث الدین نقشبند، از نگارگران و مذهَبان معروف و توانای دوره صفوی است که در عصر شاه عباس اول می زیسته و در کار نقشبندی دارای سلیقه های ممتاز و خوشایند در مکتب اصفهان بوده است و لقب «نقشبند» را از این جهت به او داده اند. وی پس از درگذشت، بسیاری از معاصران را اندوهگین ساخته و فقدان او را ضایعه ی بزرگی برای نقاشی دانسته اند. از آن جمله «میرابوطالب سخی» شعرهای زیر را در مرگ او سروده است که به نقل از «قسمت معاصران» در تذکره ی خلاصه الاشعار ذکر می شود.

ادامه‌ی مطلب »]]> یک شب از شبهای سرد روزگار

قصه انگیز و دراز آهنگ و تار

بودم اندر خانه تنها بی رفیق

با غم بی همزبانی همکنار

ناگهم زنگِ در آمد در خروش

زی من آمد همدمی فرزانه وار

وارهانیدم زتنهایی و شُست

از دل آیینه پیوندم غبار

رفت از هر در سخن و آن گه ز شعر

خوانده شد ابیات نغز آبدار

بعد از آن هم ذکری از تاریخ رفت

وانچه بر ایران برفت از روزگار

یاد کردیم از فراوان سرگذشت

تلخ و شیرین در خزان و در بهار

از بسی رخداد تاریخ و فِتَن،

مویه سر دادیم و آه بی شمار

□

یاد «ایرج» رفت و جان پاک او

کز نخست از بهر ایران شد نثار

بر «سیاوش» مویه شایستی که ریخت

خون پاکش ترک خویی نابکار

وانگهی خونخواهی اش را سالیان

مرد با تورانی، ایران کارزار

□

همچنان در ماتم «سهراب» یل

گریه بایستی چو «رستم» زار زار

کز برای پاس ایران شد پدر

بر تهیگاه پسر ، خنجر گذار

□

دل غمین باید ز جنگی کاندر آن

کشته شد رویینه تن «اسفندیار»

نیز بر رستم که با اکراه سخت

در نبردی نا ستوه آمد دچار

□

آه آه ، از حمله «اسکندر» ی

بر سواد مرز ایران مرگبار

وان به خون غلتیدن «دارا» که کرد

ناله از «جانو سیار» و «ماهیار»

□

وای وای از ترکتاز تازیان

بر در و دیوار این رویین حصار

وانچه رفت از آسیابان لعین

ناروا بر « یزدگرد شهریار»

□

ای دریغ از قتل «بو مسلم» که بود

«کاوه»ی دوران به فر و اقتدار

خون پاکش ریخت «منصورِ» دغل

آن بتر ، صد ره ز «مروان حمار»

□

وه که شد با دست «هارون الرشید»

هر یکی از «آل برمک» تار و مار

از پی عزت به صد خواری قرین

دانشی مردان ایرانی تبار

□

حسرتا بر حالت « فضل بن سهل»

کشته «مأمون» ولی نی آشکار

حیف از آن دستور دانای دلیر

کز عناد تازیان شد جانسپار

□

آه از بیماری « یعقوب لیث»

کامدش بر سر اجل ، بر بسته بار

مهلتش نامد به کف کز تازیان

وز خلافت شان برون آرد دمار

□

ای دریغ از دولت سامانیان

گشته وارون، بعد چندان اعتبار

کوس «محمودی» خروشیدن گرفت

در خراسان از هری تا سبزوار

□

شد به «فردوسی» بسی نا مهربان

«شاه محمود» آن شه نا حقگذار

ای دریغا کان بزرگ استاد طوس

آمد از بس نا سپاسی ، دل فگار

□

«کاف» تعظیمش(۱) بباید آن «حسن»

کو وزیر زبده بود اندر شمار

دل به درد آید چو بیند در حدیث

خلق، گریان و برندش پای دار

□

آه و در از آن ناکامی قرین

قهرمان مردی به نام «مازیار»

خواستار مجد ایران بزرگ

از در استخر تا مرز طخار

□

ای دو صد فریاد از «افشین» که گشت

بابک پیروز را زنهار خوار (۲)

قهرمان میهن خود را سپرد

در کف جلاد تازی خوار و زار

□

بر «عمید الملک» صدر کُندُری

آتش اندوه من دارد شرار

کز ره خود کامی «الب ارسلان»

شد شهید آن خواجه کامل عیار

□

حیف از « سلطان جلال الدین» که بود

پیش سیل خصم، سدی استوار

چون به ناگه کشته شد آن شیر مرد

بر مغل بگشوده شد راه گذار

□

بر وزیران جوینی صد فسوس

آن دو گوهر شبچراغ شاهوار

کز کنار حوضخان سروری

خون « شمس الدین» بشد زی جویبار

□

بر « رشید الدین فضل الله» درود

کز وجودش نخل فضل آمد به بار

حسر تا کاخر فتاد اندر کمند

شد شکارِ تیره خویی دامیار (۳)

□

وه که شد « میر مبارز » را اسیر

« شیخ ابو اسحاق» شاه کامگار

و آنگهش گردن زد آن میر خبیث

پیش چشم مویه گر چندین هزار

□

آه از آن سوء المزاج و آن جنون

گشته دامنگیر نادر همچو خار

وانچه شد انگیزه قتلش که بود

بهر ایران وقع های محنت گمار

□

خاطرم پژمرد چون یاد آمدم

نام والای دلیری شهسوار

«لطفعلی خان » شهریاری کز قضا

شد اسیر « خواجه» ای بی ننگ و عار

□

آه کامد بهر ایران بس گران

کشتن « قائم مقام» نامدار

آن که با تدبیر و علم و معرفت

بود کشور را بهین خدمتگذار

□

صد هزار افسوس بر «میر کبیر»

آن تقی خان سرور ایرانمدار

کز پس قتلش تهی شد بوم و بر

از گران نخلی فراوان برگ و بار

□

بر سقوط نهضت ملی دریغ

وقعه ای تلخ و کریه و ناگوار

رفت واپس قرب صد سال این وطن

چون «مصدق» شد ز مسند بر کنار

□

زین مصیبت های تاریخی فزون

یاد دارد این دیار پایدار

رحمت حق بر جوانمردان وی

توشه اندوزان عز و افتخار

لعنت جاوید بر آن خائنان

کز میان بردند مردان کبار

« نام نیکو گر بماند ز آدمی

به کزو ماند سرای زنگار»

زنده باد ایران و ایرانی ادیب

عزتش پایا و فرّش بر قرار

۱- مقصود حسنک وزیر است و کاف آخر نام مهر و عاطفه و عزت است ، مانند «مامک»

۲- زنهار خوار : عهد شکن

۳- دامیار به معنی صیاد است.

ادامه‌ی مطلب »]]> با تأسّف بسیار، چهل روز پیش از این، خویشاوندِ محترم و فاضلم دکتر مهردخت برومند، استاد دانشکده ادبیات دانشگاه آزاد تهران دارِ فانی را بدرود گفت و به سرای باقی شتافت. اینجانب که بینهایت از این درگذشت اسفناک دل آزرده بودم، چند بیتی درباره آن روانشاد سرودم که به روان پاکش اهدا کرده، آمرزش او را از درگاه خداوندآرزو می کنم.

دانلود متن شعر با فرمت PDF

ادامه‌ی مطلب »]]> در دهم بهمن ماه ۱۳۷۷ براى جشن سده که از
جشن‏هاى باستانى ایران است سروده‏ام. بزرگداشت
جشن سده و مهرگان و جشن‏هاى دیگر باستانى براى
ایرانیان فرض است.

جشن سده

بیاور مى‏که گاه کامرانى‏ست

ز مى‏ما را هواى سرگرانى‏ست

نوا سر ده به آهنگ همایون

که گویى در سرم شور جوانى‏ست

بزن سنتور و زان پس تار و طنبور

که دلخواهم سرود خسروانى‏ست

مرا ساغر بریز و جام پُر کن

از آن مینا که صهبایش مُغانى‏ست

برافروز آتشى در سینه از عشق

که لطفش به ز آب زندگانى‏ست

پس آن گه خرمن آتش به کهسار

برافروز اى که کارت دیهگانى‏ست

برافروزان سپس تلّى ز آتش

به دشت، اى آن که سعْیَت آرمانى‏ست

خود این آتش نمودِ روشنى‏ها

به فکر و ذکر و تشخیص زمانى‏ست

فغان از چشم تار و فکر تاریک

که در هر مطلبش معکوس خوانى‏ست

از آن رو آتش افشانیم در دشت

که از اندیشه روشن، نشانى‏ست[۱]

به آیین سده شاباش سر کن

که این رسم از رسوم باستانى‏ست

مبارک باد این جشن کیان‏زاد

بر آن کو در تنش خون کیانى‏ست

سده این جشن فرخ‏فال فیروز

نمادى از سرور و شادمانى‏ست

سده یادآور ایران بشْکوه

گرانفر چون درفش کاویانى‏ست

سده یادآور عهدى که ایرانِ

چو مهرش در جهان پرتوفشانى‏ست

سده جشنى است دستاورد هوشنگ

که با دیوان نبردش داستانى ست

سخن از جشنوار و جشن برگوى

که دلکش چون دراى کاروانى‏ست

سده این یادگار عهد دیرین

فروغش زنده، نامش جاودانى‏ست

به یاد آور زمانى را که این رسم

فروزانفر چو رسم پهلوانى‏ست

غم آن روزگار رفته از دست

مرا در خاطر اندوهى نهانى‏ست

به یادعهد دیرین چاره غم

کنون ما را شراب ارغوانى‏ست

سزد گر دل فراگیریم از اندوه

در آن جشنى کز آنِ کامرانى‏ست

ادیب اکنون به کام دوستداران

خریدار نشاط از دوستگانى‏ست[۲]

سزد کز بهر آزادى بکوشیم

ز جان و دل که تأییدش جهانى‏ست

جهان تا هست، ایران زنده بادا

که جان دادن به راهش رایگانى‏ست

بهمن ماه ۱۳۷۷

[۱]. نشانى در این‏جا با یاى نسبت خوانده مى‏شود نه یاى وحدت.

[۲]. دوستگانى: پیاله شراب.

ادامه‌ی مطلب »]]> اى کماندار ملاحت که ره ما زده‏اى
در کمینگاه وجاهت، ره دل‏ها زده‏اى
نوگل بخت، مگر بشکفد آن لحظه مرا
که تو با من به چمن، ساغر صهبا زده‏اى
نیست دستِ کمى از شمعِ دل افروز، تو را
که چو پروانه‏ام آتش به سراپا زده‏اى
جاى پاى تو خطِ سیر جفاکاران است
گر چه خود را به وفا در بر من جا زده‏اى
گر ز پروانه من آشفته‏تر آیم، نه عجب
که به عاشق‏کُشى از شمع، تو بالا زده‏اى
داغدار غم حرمانم و در سایه عشق
تو مرا لاله صفت، خیمه به صحرا زده‏اى
سر به صحراى جنونم دهى و باکت نیست
که در این شیوه، دل خویش به دریا زده‏اى
چه کنى شکوه ز بدعهدى ایّام، ادیب
پشت پا گر تو به نیک و بد دنیا زده‏اى

ادامه‌ی مطلب »]]> به یار لاله رخ من، پیام من که رساند؟
که دل تحمل هجران او دگر نتواند
چرا گلى که هوایش مرا به راه جنون برد
به خارزار فراقم برهنه پا بدواند
میان آتش هجرم چرا نشانَد و یک دم
ز جانِ گوشه‏نشینى، شرار غم ننشاند
ز من که شهپر همّت به بام چرخ فشانم
چرا گریزد و دامن ز خاکیان نفشاند؟
دل مرا که بدو رام شد به بوى وصالش
چرا ز تیررس خود چو آهویى برَماند
حدیث دیده خونبار خویشتن به که گویم
که حال مردم آشفته بخت و غم زده داند
ز پاس خاطر بلبل مکن مضایقه‏اى گل
که رنگ و بوى تو همواره پایدار نماند
به گوش هوش، رقیب ار نواى دلکش ما را
ز دور بشنود، از رشک جامه‏ها بدراند
منم فتاده عشق اى ادیب، گو تو صبا را
سلام من به رفیقان رفته‏ام برساند