هر آن که همدم یاران، چو اهل راز آید قبول خاطر ما را به پیشواز آید روا بود که شود جان و سر فداى کسى که روز حادثه جانباز و سرفراز آید خوش آن که خاطر خلقى نوازد از سر مهر چو آفتاب زمستان که دلنواز آید به گوش پند شنو گر فسانه‏اى شنوى که …

شبـــی داستـــان گستـــر و دیـــرپـــــای بــه زیبـنـــده آییـــن فــراگیــــرجـــای فـــروگستــرانیــــــده بــــرکــوه و دشت یکی پهـــن دامــن بـــه جــای نشـسـت از آن زایــــش فـــــرخ دیــــــربـــــــاز بــه دیگــرشبـــان ســـرفــرازان بنــاز ز زایــیـــــدن مهـــــرگیـــتـــــی فــروز شــده نـــاز پیــونــــد و فرخنـــده روز فـزون تـــر ز شبهــــای دیــگـــربلنــــد بـــه پـــایـــــان آذرمــــه ســـردخنــــد مـن انــــدریـــکـــی روستــــای کهـــــن بــه شش ســـالـــگـــی شــاهـد …

از آن زمان که  دلم را به تار موى تو بستم به دهر، رشته الفت ز هر چه بود گسستم به شوق آن که مگر ساعتى ز خانه درآیى چه روزها سرِ راهت به انتظار نشستم به نوبهارِ حیاتم، شکوفه‏هاى جوانى به عشق روى تو بشکفت کز صفاى تو مستم به پاى‏بندى عشقت شدم اسیر …

به باژتوس طفلی زاد ازمادر نژادش همچوقلبش پاک همانا تحفه افلاک ببالید اندرآن آبادی وشد سروری با طبع اتشناک به پویش رهروی چالاک به کارکشتورزی بود دهقانی به نازونعمت آسوده به ناپاکی وناپاکیزگی دامن نیالوده به دانش جان ودل بسته زهرآلودگی رسته پس ازدیرین زمانی کوشش وتحصیل دانش ها تفکردرزبان و پرسش اوضاع و کاوش …

این شعر درباره حمیت ملّی معزالدوله ، سردار و امیر سلسله ی دیلمیان ایران است . درودی را بود شایسته هر دم معزّالدوله آن سردار دیلم مهین سردار ایران پرور راد گرامی پاسدار کشورِ جم که نتوانست زیر بار رفتن به حکم تازیان از بیش و از کم چو تازی از هجوم وحشت انگیز در …