بـرفت آن کس کــه ســالار وطن بــود
وطن را از زُبــده سالاری کهن بـود

بــرفت آن کس کــه در دلهای مشتــاق
گرامی همچــو روح انــدر بدن بــود

بــرفت آن کس کــه دراقلیـــم خــــاور
پس از«گاندی»بریطانی شکن بود*

بـرفت آن کس کــه بـهر پــاس میهــن
مـــر او را پیرهن برتــن کفـن بــود

دریغــــا کــــزچمنـــزار وطـن رفـت!
کسـی کــــو باغبــــان این چمـن بود

صدارت را بــرای مملـکت خــواست
وکــالــت را اســاس انجمــــن بـــود

بنــالیــد ای وطنــخــواهــان بنــالیــد!
رخ ازماتم به خــاک وخــون بمــالید

دریغا کایــن چنیــن مرد ازجهان رفت
مهیــــن ســالار ملت ازمیـــان رفت

دریغـــا کــآن مهیـــن دستــــوراعظــم
به دستــور اجل زیــن خاکـدان رفت

گـــــرامـــی نخلـبنـــد بـــــاغ کشـــور
دل افکــار و نژنـداز بوستـــان رفت

قیـــامـش داستــــان شد انـــدر آفــــاق
دریــغ آن قهرمـــان داستـــــان رفت

چـــــو رفت آن آهنیــــن مرد توانـــــا
ز دلها تاب و از جــانهــا توان رفت

بــرفت از دار فــــانـــی رهبـــر مــــا
ولــی بـــا نــام نیک جــاودان رفـت

بنــالیـــد ای وطنخــواهــان بنـــالیــــد
رخ از ماتـم به خــاک وخون بمالیــد

کنــون کشور به جز ماتمســرا نیـست
کـــه ملـت را گـرامــی پیشوا نیـست

کنـــون در مــاتـــم فرزانـــه دستـــور
بـــه خلوتگــــاه دلها جـزعـزا نیست

کنـــون در ســوگ ســالار کهنســـــال
جـوانــــان را سر شور ونــوا نیست

(مصـــدق) رفــت وگلـــزار وطــن را
دگــر سرسبزی ولطف وصفا نیست

هزاران دل شکست ازمرگ وی لیک
شکستِ شیشـه ی دل را صدا نیست

بنـــالیـــد ای وطنخــواهـــان بنــالیـــد
رخ از مـــاتــم برخاک وخون بمالید

مصدق،رفتــــی ودلهـــــــا شکستــــی
ز قیـــدِ محــنـــت ایـــــــام،رستــــی

بـــه سوگ خویشتـــن خرد وکـلان را
دل از انــدوهِ جــانفــرســای،خستــی

بـــه جزعشق وطن هـر رشتــه ای را
ز پیــــونــــد تعلــق هـــا،گسستـــی!

تـــو را بـــی حدّ وحصر آزار دادنـــد
کــه تــا این حد چرا ایران پرستـی؟

رقیــبـــانــت هنــوز انـــدیشنـــاکنــــد
پس ازمرگت هم انگــارنـد هستــی!

کنـون بــرعرش اعلا دیـــده بگشـــای
کزین دو نپــایــه دنیـــا دیده بستــی!

بنـــالیـــد ای وطنخـــواهـــان بنــالیــد
رخ از ماتـم برخــاک وخـون بمالیـد

«مصدق»گــرچــه ما دمســاز دردیــم
بـــه سوگـت همنـــوای آه سردیــــــم

ولیــــکن در رکـــــاب نهضـت تـــــو
به چالاکی شتـابـان همچو گــَردیــــم

بـــدان جـــانـب کــه مــا را ره نمودی
شتــابــان رهسپــار و رهنــوردیــــم

بــه زور بــازوی گـُردانــــه گـُردیــــم
بـــه عــزم و همت مردانــه مردیـــم

نحیفیـــم اربصورت همچــو شمشیـــر
بــه معنــا همچـو شیر اندر نبردیـــم

همــه بـــا ملــت ایــــران هم آهنـــگ
بتــکریـــــم تــو درهرســالگـردیـــم

بنـــالیـــد ای وطنخــواهـــان بنــالیـــد
رخ ازمــاتــم برخاک وخون بمالیـــد

نسخه دیگر: به ازگاندی بریطانی شکن بود.

هرآنکه ژرف نگردرمعــــانی وصوراست
ز نقش حــادثــه، درهــــرحدیث با خبرست

بـود به نقـش حـوادث چه رازهـــــا مکنون
که آشـکــار، بـه نزد نفــــوس دیــده ورست

اگـر چــه هست بسی واقعـات، عبرت خیز
حدیث وقعــه ی خونین کــربــلا دگــــرست

حدیـث واقـعـه ی کـربـــلا بصفحه ی دهـر
نوشـتـه اند بخطی کــه عـبـــرت بشــــرست

حدیـث فــاجـعه ی کـربـــلا بد یده ی عقــل
درست صحنه یی ازکــــارزارخیروشرست

اگـر بـه چشـم نـدیـدی نبــرد باطـل و حـق
بگـــوش عقل شنـوکـاندرین حدیث، دَرست

قیــــامِ قبــله ی آزاد گــــان،حسـیـن شــهیـد
قیـــام ونهضت حق درقبــال زور وزرست

قیــــام ســـرور احــــرار، بهــردفـع یـــزید
قیـــام عدل، علی رغـم ظلـم بیشـُــــــمرست

قیــــام در ره پــــــــــــــاسِ اصـــول آزادی
قیـــام در پی غـرس نهـــــال پر ثمـــــرست

قیـــام در پی قلـع۱ فســــاد رخنه گـــــرست
قیــــام در ره نـفی تظــــاهــــر ونیـــــرنگ

جهـــاد درره پــــــاس عقیـــدت و نظـرست
قیــــام جــاهـد گلگــون قبــای عرصـۀ دین

جهـــاد از پــــی محـو حکـومـت اشــــــرار
جهـــاد از پی طردِ شــــریـــر بد گهــــرست

جهـــاد در ره اصــلاح کـــاســتی و کــژی
جهـــاد در ره اعـلای بـرتــرین سِیـَــــرست

جهـــاد در ره مـردانگی و تــرک ســـرست
جهـــاد در ره آزادگــــی و حــــق جـــــوئی

که قیمتش همـه قــــائم به اصل معتبـــرست
بـروزگار، قیـــامی چنیـن اصیـل کــه دید؟

که ذکرکرّو فرش۲ ترجمـان زیب و فرست
بـروزگارجهـادی بــــدین شکــوه کـه کرد؟

بکــارزار امیـــری چنین دلیــر کـــه یافت؟
که روز معـــرکه زورآزمـای شیــــرنرست

گذشت ازســــرو نگـرشت ازعقیـدۀ خویش
زهی عقیده، کـه ازعلقه ی حیــات، سرست

قیـــام اوست که یـــــادش بســردوانـد خون
جهاداوست که ذکرش روان به بحروبرست

دریــن جهــاد، نهـان رازعشـق پرخطرست
دریــن قیـــام ، عیــــــان راه ورسـم انسانی

زهی شکست که فاخـرتـراز بهیـن ظفرست
اگرچه یـافت به ظـــاهردرین قیـام شکست

فروغِ نهضت وی جلوه گــــاهِ فرِّ قضاست
شعـــاع قـدرت وی زیـبِ تــــارک قـدرست

بزرگ نهضـت پـاکش به رغم ظلم و فسـاد
همـــاره نوع بشـــر را دلیــل وراهبــــرست

نظــامِ فـاسدِ عصر از قیـــــام او رسواست
که این کمیـن اثــری زآن قیـــام پــراثـرست

زبعد سیصــدوسی ســـــال واند پشتِ هزار
هنوز یـــادِ حدیثـش ز پیـــش،تـــازه تـرست

حسین(ع) ماند و ازو ذکــر مستمر باقیست
یــزید مـــرد وبلـعن جهـــانیــان سـمـرست۳

«ادیب» را سخن گرچه نیست درخورِ وی
بـدین چکــــامۀ شیــوای نغــــز مفتخــرست

۱٫ قلع = کندن – محو کردن
۲٫ کرّو فر= جنگ وگریزدلیرانه
۳٫ سَمَر= افسانه