آیینه ی راز -مجموعه غزلیات درد آشنا -استادادیب برومند

بـــبزم عشق وشیـــــدائی، مگـــرزیـر وبم سازی		سرورانگیز وشورافکن، چو شعر ِ خوش در آوازی
کــه هم گنجینه ی نــــــازی وهـــم آئینه ی رازی		به نــــاز ِ بیحســابت، راز ِ خـواهش رونمـــــا گـردد
چو در گلبــرگ ِ«صورتگر¹» لطافتها ی پردازی		بــــشکل و روی، محبــوبی بــه آب ورنـگ دلجوئی
شکفتن را ســــرانجامی، طــراوت را سرآغازی		چو فــــروردین وخـــــردادی، بهــــــار دلربـــائی را
که شـــاعر را سخن آرائی وبـــــاشعر، دمسازی		مگــــر زیبــــا چوفکربکری ورعنـا چو خط ِّ خوش
که بـــا سوسن بـــــرعنـائی، هم آهنگی همآوازی		تو بـــــا فــــرهنگ ِ گلهــــــا آشنــائی، ای زگل بهتر
کـــــه خوشروئی ودلـجوئی، که لفاظـّی وطنّازی		رُبــــائی دل ازآن طنـــزی، که درلفظ وبیـــان داری
²که بــا آن نــاز واَ ندازت، زدل طاقت براندازی		تــو بی انــــدازه دلخواهی، بدین شیــرین سخن گفتن
که دربــــزم پــــری رویان، سراپا عشوه ونازی		(ادیب)ازپـــــای تــــاســـرگشت محو ِ روی زیبــایت