اميد

صبح فـــــردا، زســـر شوق ونـــــياز

 

بــــــــار دادي كه شتـــــــابم بـــه بـرد

بـــهر فــــــــردا كه بــود مـــطلع نـاز

 

دل تــــپد در بــــــرم از شادي و وجد

 

***

 

همـــــــه در اوج گــشـــايم، پـــروبال

 

بـــه هــــواي تـــــو كــه گيري به برم

همه شوقم، هــمه ذوقم، هــــمه حــال

 

بـــه امــيد تـــــو كــــه بـــويم نـــفست

 

***

 

قصدشـــــان جملــه نـــــورديدن روز

 

لحظـــه هـــــا مي گـــــذرد از پي ِ هم

صبح ِ روي تـــــو شــــود ديده فروز

 

من بـــــدين خــوش،‌ كــه چو فردا آيد

 

***

 

پـــــرتـــــوي درشب تــــاريك ِ حيات

 

راســــتي بــــــهر بــــشرچيست اميد؟

جــــان پنـــــــاه ِ ره بــــــاريك ِ حيات

 

در مــــيان دو گــــــذرگـــــاه ِ مخوف

 

***

 

روشـــن از پـــــــرتو خـورشيد جمال

 

از امـــــيد است تــــجلــيگــــــــه عمر

تـــــيره از وحشت ِ زنــــــدان مـــلال

 

نا امـــــيديــست نـهـــــانگــاه ِ شكست

 

***

 

دستيــــار غـــم وكــــــــاهــــنده ي تن

 

نـــــا امــــــيدي چــه بـــود آفت ِ روح

اين چـــنين آفــــت ِ اعـــصاب شـــكن

 

دور بــــــاد از دل هـــــر خرد وكلان