دل دريايي
| بـــــا رنگ وبوي، درخور همتايي تو نيست |
زيباست گـــــــــــــل وليك به زيبايي تو نيست |
|
| زيبـــــــــــــــــا بود وليك به زيبايي تو نيست | دامــــــــان كوه وسينه ي صحرا وطرف باغ | |
| امّــــــــــــــــا به دلنوازي ورعنايي تو نيست | رعناست در كرانه ي دريـــــــــا غروب مهر | |
| اي لاله روي من بــــــــــــه دلارايي تونيست | آرايشي كـــــــــــه در دل رنگين بنفشه هاست | |
| هرگز بـــــــــــه وسعت دل دريايي تو نيست | دريــــــــــــا اگرچه موجزن و بي كرانه است | |
| سرو بلند، لايق همپـــــــــــــــــــايي تو نيست | زيبا تذروِ گلشن نـــــــــــــــــــازي و در خرام | |
| بالايشان ز قدر، بـــــــــــــه والايي تو نيست | گر شهره اند سرو و صنوبر بـــــــــــه اعتدال | |
| امّا به نوشخندي و برنــــــــــــــايي تو نيست | بُرنابود به صبح بهـــــــــــــــاران شكوفه زار |
| نوشين بـــــود «اديب»؛ تــو را خواب نيمشب |
| چون كس بســـــــــــــان دلبر رؤيايي تو نيست |