خوش باوريها
 

زاد عقبــــــــا را  هم اندر راه دنيــــــــــا، باختم		عيش دنيـــــــــا را  اگر از بهرعقبـــــــــا  باختم
هرچه  بود اسبــاب هستي، جمله يکجــا، باختم		دولت عشق و جواني، طــــــاقت و نيروي کار
جمله را  در آرزوي عيش فــــــــــــــردا، باختم		هرچه امروزم بکف بود از غنيمت هــاي عمر
سربسر اين خوشدلي ها را  برؤيــــــــــا، باختم		دلخوشيهاي جهــــان  خواب و خيالي بود و من
کـــــام دل  در راه اين  خوش بــــاوريها، باختم		بــاورم شد از دهل  بـانگ خوشــايندي  ز دور
هرچه  هرجـــــــا  باختم  الحق  که بيجا، باختم		جز بپـــــاي عشق، کآنجا  باختن  درکار نيست
لاجرم، خــــــــاطر بدين زيبنده کـــــــالا، باختم		سود اگر بردم  ز ســــــوداي محبت  بود و بس
گرچه  يکسر بــــــاختم، امّـــــا  چه زيبا، باختم		نقد هستي را  بپــــــــاي عشق زيبــــــــا طلعتان
رنگ رخ، در کعبـه  و ديــر و کليســـــا، باختم		نقش ِبيرنگي چوشد حاصل مراازعشق دوست
آنچـه از دريـــــــــا  نصيبم شد، بصحرا، باختم		گـــــوهـــــر وقتم  ز کـف شد، بهر تدبير معاش
چونکه باوي  هرزمــــــــــان، نرد مدارا  باختم		مهره چيني هاي دشمن، بهراو  بـُـــردي نداشت
تا دل از افسون، بدان  چشمــــــان شهلا  باختم		چشمۀ طبعم  ز فيض افســانه  آمد  اي «اديب»