به نام خداوند جان وخرد

مولوي

خلــق را از رازمنديهـــــــات حــيــــــران كــرده اي   مولــوي اي آن كـه كـــشف راز پنهـــــان كــرده اي
جهــل را زيــن دربــرون از راه احســان كــرده اي   يـــــافتي از رازِ حق بــس نـكتـــــــــه ي مجهول را
مي  نگنجــد آنچـه پـــالايش بــه هــرسان كــرده اي   عشق را آن گــونه پــــــالودي كـــه در ظرف زمان
وانــمــــودي آنچـــه را اعجـــــــاز دوران كـرده اي   عشق را تــــوصيف هــــا كــردند و تو در هر عمل
در جــدال عشق، شـهمـــات و پــريشـــان كـرده اي   عقـــل را پـهنـــــــه ي شطـــرنــــج درك ِ مــــــاسِوا
بس شكـــايتهـــــا ز رنــج ِ غــربتستـــــان كــرده اي   تــــابــــريـدنــد از نــيستــــــانت بــه كــــــام ديگران
ونــدرين نــالِش چه چــالش ها كه با جان كــرده اي   نـــاله در ني نـــامه كــردي ازغــريبي هـاي خويش
جـان افـــلاكي غميـــن از رنــج هجــران كــرده اي   عــالــم خـــاكــي نبـــــودت جـــــــــاي آرام ونشست
خــانه اي از عشق گــــردونقدر، بنيــــان كــرده اي   بـــرفـــــراز ِ كـهكشـــان ها پـــــاي هشته بي هراس
سوي واجب نــــردبــان از عشق وايمــان كــرده اي   عــالــم امكـــــان بـــرايت تـنـگ وتــــاري مي نمود
شّمـــه اي پيــدا چو مهـــر از ابــر ِ كتمان كــرده اي   از حقـــــايق آنچــه پنهـــــان بـــود از ديــــدار ِ خلق
عشق را آنگه بــــر اين معمـــوره سلطان كــرده اي   كـــــرده اي تسخيــر، ملك ِ فضل را چون شهر ِ دل
كـــآدمي را زين دگـــــرديسي ثنـــــاخوان كــرده اي   «شمس  تبــــريزي» نــدانم چون دگــــرگونت نمود؟
بيقـــــــراري ها ازين اكــــــرام رحمـــان كــرده اي   عشق رحمــــاني تــو را زي رقص عـــرفاني كشيد
ونــدرين دنيــــا صفــــاي خــاص عرفان كــرده اي   «شمس تبريزت» بــه دنيـــــــاي دگــــر شد رهنمون
رقص ِ حق جويـــانه را همسـوي الحـــان كــرده اي   مـــــژده ي حقُ الَــيقينَت بـُــــرد در اوج ِ سمـــــــاع
حكمــت ديــــوانــگي را درس مستــــــان كــرده اي   باده ي عرفان از آن ســاعت كه كردت مست مست
عـــالمــي را از بـــسي غفلــت پشيمـــــان كــرده اي   اين بود گــــر مستي واين گـــــونه باشد وجد و حال
وز به دستــــــــاورد، سهمي بــذل اِخوان كــرده اي   كـنجكــــاويهــــا نـــمودي در پـــس ِ پــستـــوي  راز
شعــــر را رخشنـــده خورشيــد درخشـان كــرده اي   آنچـــه بــسرودي بـه نــام " شمس "، در بُــــرج هنر
پرورش هــا داده وآنگــه ســـر بـه فرمان كــرده اي   شعـــــــر و حكمـت را بــمــانند دو طفــل ِ تـــوامان
راه هـــا پـيمـــوده و رجعت بــه ســامــان كــرده اي   نـــــيستي پــيغمبــــر امّــا   در ره پـــيغمبـــــــــــري
كــآشيان " قونيــّه " و خدمت بـه " ايران " كــرده اي   زادگـــــــاهت " بلخ " وشعــــرت پـــارسي اي آفرين
درد مــا را همچـو " جـــالينوس " درمــان كــرده اي   اي طــبيب ِ جملـــــه علت هـــــاي مـا در مهد ِ جهل
دفتــــرت رمـــز ِ بقــــاي 2 هـــر مسلمان كــرده اي   مــذهبت هــــر چند بـــودي عشـق و مي جستي فنا1
" مثنــوي " را مكـتب ارشــــــاد انســـــان كــرده اي   بر " حســـام الــدين " درود از مــا كــه بــا تذكار ِ او
خــدمت اســـلام را تــفسيـــــر ِ قــــــرآن كــرده اي،   آنچــه بــسرودي ز تــمثيــل و حِكـــَم و آيــــات ِ نغز
جـِيب انســــان را رهـــا از چنگ شيطان كــرده اي   زآنچــه گــفتي از حكــايـــات و نــصايح ســــربسـر
كــآن همـه نعمت به پـــايش جملــه قربان كــرده اي   اززبان وچشم "شمس الدين" چه بود آن رمز و راز
بهــــرهمـــــراهيت يــاد " پــور ِدستـــان " كــرده اي   از شكـــوه ِ بـــاستــــانت نــيست غفلــت كــز خـــرد
در ره حق جـــــان فداي جـــان جــانـــان كــرده اي   تــن بــه دنيـــــاي اهــــــورايي سپــردي وز خلوص
عـــالمي را محو ِ اشعـــــــارت بــه ديوان كــرده اي   مولوي، اي از شمــــــار اوليــــــا شــخص ِ شخيص

بهــــر مـولانــا سرودن شعر دشوار است « اديب »

كسب ايــن تـــوفيق از درگـــــاه يـــزدان كرده اي

 

1 - مقصود فناء في الله است .
2 - مقصود بقاء بالله است.