|
|
فروردين
اصفهان
خُرّمــا شهر«سپاهان» بـا چنان زيب و نمود
آن هــــواي مشـكســاي وآن فـضـاي مـشـكسـود
بـــرهـواي
مشكسايش بيدريغ از من سـلام
بــرفــضاي مــشكسودش بيـشمــار از من درود
بس خوش آمد در«سپــاهــان»جلوۀُُُُ خرم بهار
خــاصـه در هـنگام فرودين، كنــار«زنده
رود»
بـنگرد
خـــرم بهـشتي سـبز و نـــاپيـدا كـران
هـر سـياحـتگر كه سـوي اين ديـــار آيـد فـرود
شهر
پوشيدهست از گـوهـرنشان ديبـاي سـبز
هـمچو زيبــا حجلهاي كزبهرعشرت، درگشود
هر
طرف باغيست پيدا، هركجــا راغي پديد بـاغ را بـــايـد
گــشـود و راغ را بــايـد ســتـود
از
دوسـوي جـويبـاران، سركشيده بـر سـپهر بـس درخـتــان بـا طراوت، بس نهالان با نُمود
بــاغ
را آمد نصـيب از غنچة سوريّ و يـاس
هــمِ زلــعل نـــابــسفــته، هــــم زمُــشك نابسود
شهر
را بر سـر فتــاده حلّهاي رنگين طـراز
حــلّهاي كــــو را بـــود از ســبزه و گل تاروپود
خرّمي
با دلبري توأم، چوگل با رنگ وبوي
رنـگ وبوبا زيب وفرهمره،چونيباچنگورود
از
پــيِ عكس بنفشه، جوي را بـيني بنـفـش
وزپــسِ جـوق1 كَـبوده2، رود را يــابي
كـــبود
«سارك»و«قمري»
نشسته برفراز گلبُنان
ايـن بــدان آرد پــيام و آن بـرايـن خواند سرود
اين
بدان گويد: زهِ عيش وطرب مسْپار دير
آن بــدين گـويـد: سوي وصل بُتان بشتاب زود
بلبـلان
خـوش سـخـن بـا دلـفريــبانِ چـــمن
خــوش بـه رازنـد و نـياز و گرمِ گفتند و شنود
در
كــنار رود بـــيني بــيشهاي انـــدُه زُداي
كـــز روانبــخـشي زدل گــرد كــدورتـها زدود
بـس
بـت رعـنا، بـه زير نونهالانش نشست
بــس دل شــيدا بــه طــرف جــويبارانش غُنود
بنگر
آنجا بس درختان صف كشيده با نظام
چـون گـروه لـشكري هنگام سان در زير خود
در
وراي زود بنگر«كوهِ صُفّه» پا به جاي
كـز وقـار خـود بـه فرّ و زيب اين منظر فزود
رود
جوشانست ودارد چشم بر سيماي كـوه
كـوه خــامـوشـست و دارد گـوش بـرآواي رود
|
|