پيام خليج فارس به بحر خزر
 

پيــــــام من بـه تـو، اي بيكرانه بحر«خزر»   خـلـيـج فـــــارس، منم طـُـرفه‌ي بحر پهناور
پـــيـــــــــــام مــن به تو، اي دلنوازِ جانپرور   پــيــامِ مـن به تو، اي جـــانفزاي روح انگيز
پـــيــــــامِ مــن بـه تـو، اي فرّ وناز را منظر   پــيـــامِ مــن بــه تـو، اي اهلِ راز را منظور
كه هست جلوه‌نمــــــا، چون درخششِ گوهر   درود  بــر تــو و آن مـوج‌هـــــــــاي زرّينت
كـه هـر دم است نمايــــــان به گونه‌ئي ديگر   درود بر تــــو و آن رنگهـــــــــاي دلـجـويت
تـوئي ستوده فـَـراينك چـــــــو چشمه‌ي كوثر   تــوئي گشــــاده دل اكـنـون چــو پهنه‌ي آفاق
خـروشِ مـوجِ تـو غرُُّان چـــــو نعره‌ي تندر   صفـــاي روي تــو دلـجو، چو خنده‌ي گلزار
منت بــرادرم از دوده‌ئــي كــيـــــــــــاني فـر   تـــوام بــرادري، از مـــــادري هـمايــون پي
كفِ تـــو نيز گــريبـــان‌گشــــــاي ايــن مادر   ســرم نــهــــــــاده بــه دامــانِ پاك ايـرانست
كـــــــه خــوش بخدمت او تنگ بسته‌ئيم كمر   مــن و توئيم بــه هنجـــارِ برتري، هـمـدوش
تــو از شمـــــال، فــرح‌زاي روحِ اين كشور   مــن از جنـــــــوب، نوابـخشِ جـسمِ ايــرانــم
مــن از جنوب بــــه دامــــــــانِ او بسايم سر   تــو از شمــــــال زسـامــانِ او بـيـابي مــهـر
مــنــم بـــــه خدمتِ تن، اين بزرگ را چاكر   تـــوئي به راحتِ جـــان، اين عزيز را خادم
مــنــم بـــه صرفِ «طلاي سيه» ورا رهبر   تــوئي بــه نقدِ نشــــاط و فــرح، ورا گنجور
كـــه بحرِ «قزوين1»باري توراست نامِ دگر   بــوَد زنـــــــــــــامِ تــو پیدا، كـز آنِ ِ ايـرانـي
زكـيـد و قهرِ كمـــــاندار دهر، خوف وخطر   بهوش بـــــاش كه همچون منت بود به كمين
ز روي حيلــه بصـــد رنگ، دستِ دستانگر   چه نقشه‌هــا كه كند طرح، پشت پرده‌ي كين
بـسي حــوادث خــونينِ  مـــــــــانده در دفتر   به يــــاد دار كـه بگذشت بر تو، همچون من
ز زخـــمِ نــيــزه‌ي اغيــــــار و آبگون خنجر   چـه سيلها كه روان شد تو را زخون به كنار
  ***  
كــنــم گــــزاره ترا، شـــــرحِ قصه سرتاسر   زسرگــــذشتِ من اي دوست گر‌نئي آگــــــاه
فـــراغــتــي و حــيـــاتي، رها  ز فتنه و شر   زديــربــــــــاز، مـــرا در كنارِ ايـــــران بود
مــقــّـرِ كشتي ايـــــــــــران و مـــوضعِ لنگر   همــاره بـوده‌ام از عهد «كورش» و «دارا»
بـــه رهگــذارِ سفائن، بگــــــــاه سير و سفر   همـــاره عرصه‌ي جولان «پارس‌ها» بـودم
كــــه بود هر شب و روزم نشـــــاط افزونتر   چه سالهـــــــــــــا سپري شد بگونه‌ئي بشكوه
بــه هــر كــرانــــه‌ام ازنـــــــاز، باره‌ي بندر   بــســـا كـــه از رهِ عـمران بر آسمان‌ها سود
كـــه بـــــــــاز شــد رهِ ادبـارِ خطـّـه‌ي خاور   وليك از پـس اقبال «غريبان» زي «شرق»
شــدم دچـــــــار، بـصد پـــاره احتمالِ ضرر   شـــدم اسير، بـــــه صدگونـــه ابتلاي تـَعـَـب
گـــــه «انگليس» بـــرانگيخت بر درم لشكر   گــهــي «هلند» بـــرآهيخت بـر سرم شمشير
كه بود درسرشــــــان فكرِ سيم و غارتِ زر   مــرا رسيد، هـــــم از«پــرتغاليــان2» آسيب

بــرفت بـــــــــانـــگ و فغانم به گنبدِ اخضر

  نــبــود امــن و امــــــــــانم ز دزدِ دريـــــائي
رهـــائي از كــفِ بـــيـگـــــــــانه يافتم، ايدر   ولــي بــه همّـت ايران و پــــايداريِ خــويش
هـــزار گــــونه ستم رفت بـــــــر سرم يكسر   دريــغ كـــز پس يك نيمه قرن از آن ايـــــــام
زبــعــدِ قــــدرتِ ايران به روزگـــــــارِ قجر   چو بــــر جزايرِ من چيره گشت «استعمار»
فـشــــاند بـر ســرم آتشفشــــــانِ فـتـنـه شرر   ربـــود از كــــفــم آهن ربـــاي خـُـدعه، نقود
ربـــود اجـنــبـي رو سيــــــــــاهِ غــارتــگــر   هـــر آنچــه معدنِ «زرِّ سيــــــاه» بود مـــرا
گــشود نهضتِ ايـــرانـيــــــــــان قــلاع ظفر   وليك از پس چندي، بلطف بـــــــــار خــداي

بــرون زقبضه‌ي اغیـــار، مــرده ريکِ پدر

  درود بـــاد بـــر آن پورِ نــــــامدار كه كـرد3
  ***  
چــو بــــرفروخت «عراق» از پي نبرد آذر   گــــرفت دامنم آتــش بـــه واپسين ايّـــــــــــام
كــــه جــز هلاك و تبــــــــاهي نداد هيچ ثمر   چــــه گويــم اينكه شدم صحنه‌ي نبردي شوم
كـــــــــــــه شد پــديـــد ز جيشِ عـراقيِ بربر   نــعــوذُ بالله از آن فــاجعـــاتِ «خــرمشهر»
كـــــــــه بـــود جيش عراقي از آنگروه بَـتـر   مـگــوي «بـربـر» و تهمت به بربري مپسند
زبسكــه نـــــاظرِ پيكـــــــــار بودم از هر در   زبسكـــه شـــــــــــاهدِ كشتار بودم از هر سو
زبسكــه در بـــــــر من قطعه قطعه شد پيكر   زبــسكــه در بـــرِ مـــن لخته لخته شد كشتي
نمـاند شور و نشاطم چــــو خــاطرِ مُـضطر   نــمــاند تـــــــــاب و تـوانم چو پيكر مجروح
بــــرآمد از ســــر كيــن زآستين جنگ، بـِدر   هــم از پــي آمدِ آشـوب، دستِ «آمـريكــــا»
بــسوي مــن كــه زايرانيـــــــــــان بكوبد سر   گـُـسيل داشت گـــران نـــــاوهاي كـــوه اندام
كـــــــه بود حــافظِ ايـــران زمين مهين داور   نيافت گر چه مجـــــالي بـــه اقتضـاي زمان
در آسمـــــــــــان و به زیر آوریدشان ز زبر   وليك بر سرِ سيصد مســـــــــافر آتش رانـــد
كــه بـــــــا دريغ ز خلقِ جهان گداخت جگر   فغان و آه ازین مــــــــــــــاجرای زَهره گداز
كــه مهر و مـــاه بگرييد ازآن چو يافت خبر   دريــغ و درد ازين ارتكــــــــابِ دهشت خيز
كــــــــه دستمايه‌ي شرّ است و پـاي لغزِ بشر   خداي بركند از بـُـن، اســـــــــــاسِ ايـن بيداد
بفـــرق ِ فــرقــه‌ي آزارمندِ بـــــــــــــد گوهر   خــداي بشكند ايـن طــــــــاق نـُه رواقِ سپهر
بـــمـــرز ِ ايــــــــــــران وينم هماره مَـدِّ نظر   دريــن جـــهــان منم القصّه يـــــــــافته پيوند
بـكــام ِ دوست منم جـــاودانه گوهر خيز
بـنــــام ِ «پــارس» منم در زمانه نام‌آور
 

 1 درياي خزر به نام‌هاي درياي مازندران،بحر قزوين و درياي كاسپين نيز خوانده شده است.
 

2 اشاره به تجاوز پرتغاليان بر بعضي از جزاير خليج فارس است كه توسط شاه عباس دفع گرديد.
 

3 اشاره به ملي شدن صنعت نفت در سراسر ايران به رهبري شادروان دكتر محمد مصدق است.