ارديبهشت اصفهان
 
کــــــــــزصفــــــايش بـــــازيــــابي جلوۀ خرّم بهشت   خرّمـــــا شهر«سپاهان» خـــــاصه در ارديبهشت
کش نــــــــــــــــــــــوآيين منظر است آيينۀ ارديبهشت   در کنــــــــــــــــــارزنده رودش  ديدۀ دل برگشاي
بنگر از هرجـــــــا  بــــــه هم روييده سبزيهاي کشت   بنگر از هــرسو بــــــه هــم پيوسته  خرمنهاي گل
کوه وصحرايش بــــه نزهت،جــا به جـا مينوسرشت   بـاغ وبستانش به نکهت، سربه سر مُشکين طراز
کلک خطـّاط کمالش، حرفهــــــا بـــــــــرسر، نوشت   دست نقــــــــاش جمـــالش، نقشها بـــــردر، کشيد
بر«صفاهان» بين که پيشش نقش هر زيباست زشت   گــــر شنيدي وصفي از زيبــــــــــايي ِ «باغ ارم»
گلشن فـــــــــردوس را مـــاننده بــــــــادش سرنوشت   جنـّـت«شدّاد» را کــــوبنده بــــــــودش سرگذشت
چــون کشيشان را بـــــــه بر زنـّاز، در دير و کنشت   طيلســـــاني جـــــــــــــــامه بيني، ارغوانش را تن
زيرهـــــر بوينده گـُل پوشيده يــــــابي خاک و خشت   روي هر لغزنده گِــــــــل افتاده بيني خار و سنگ
آنچنان«کاذرگـُشسب» افروخت نــــارِ «زردهِشت»   آتشين گلهاي صدبرگش به بــــــــــــاغ اکنون دميد
گلبنــــــان را زآنچـه نسّــــــــــاج طبيعت جمله رِشت   درزي ِ خلقت چه نيکو جـــــامه هـــــا بر تن بُريد
زآنچه بُستان بــــان نشــاند و زآنچه کشتاورز، کشت   بوي گلها بشنو و رشد درختـــــــــان بــــــــــازبين
قافيت تنگ است و نتوان خرده بگرفت از«اديب»
گــــر قلم را در ثنـــــــاي اين بهشت از کفِ بـِهشت

                                                                                                                              اصفهان - ارديبهشت ماه 1368