چشمان سياه
 

چشم بـــد دور کـــــــه گيرنده نگـــــــــاهي دارد		آن پريچهره، که چشمـــــــان سيـــــــــاهي دارد
دل ســودا زده ي من، چـــــــه گنــــــــاهي دارد		گـُنـَه از دلبــــــــر و ديــــــدار فريبنده ي اوست
آنکـــــه دلخسته گــــــــــــدائي، سر ِ راهي دارد		سزد ار چند کــــريمـــــــــــــــانه خرامد بطريق
تا بود گل، کــه نگــــــــاهي بگيــــــــاهي دارد؟		هر کجا اوست، بخوبـــــــــــان دگر نيست نظر
که بمـــــا، نيم نظر، گــــــــاه بگـــــــــاهي دارد		جـــان بقربـــــــان وي و گوشه ي آن چشم سياه
آسمـــــــــــــان دل من، به زتو مـــــــــاهي دارد		آسمـــــانــــا، چــه شوي غرّه که مــــاهي داري
کــــــــه بهر چند قدم، اشکي و آهـــــــــــي دارد		عـــــــــاشق اندر طلب يـــــــــار، نخواهد همره
آتشين آهِ دلِ ســـــــــــــــوخته راهـــــــــــي دارد		دل مسوزان زکس ايدوست، کــه بر چرخِ کبود
در کف از خوشۀ لطفش پر کـــاهــــــــــي دارد		اي خوش آن باد که بر خرمن حسنش چو وزيد
که ز ابيــاتِ صف آراي، سپـــــاهـــــــــي دارد		فـــــــــاتح کشور دلهـــــاست از آنروي،«اديب»