اديب برومند

اى آن که نگاه تو برده‏ست ز دل تابم

زان زلف خم اندرخم، در پیچم و در تابم

اى آمده در خوابم تابنده رخت شبها

دور از تو به تنهایى بى‏خوابم و بى‏تابم

این گونه که دمسازم با یاد تو روز و شب

یک دم نبود تابم، یک شب نبرد خوابم

عشق است چو دریایى، من سُخره[۱]ى امواجش

هر لحظه بر آشوبد اندیشه غرقابم

هرکس که کُشد صیدى، زان پیش دهد آبش

تو مى‏کشى از چشمت، وز لب ندهى آبم

اى ماه! بتاب امشب کز لوحه دل شویى

گَرد غم مهجورى، در چشمه مهتابم

مستم کن و مدهوشم در پاى گل و لاله

گاهى ز لب لعلت، گاهى ز مىِ نابم

تابان گهرى دارم، در مخزن دل پنهان

آخر به که بسپارم، این گوهر نایابم؟

من مرغ نواخوانم، دمساز «ادیب» اکنون

سوى تو گشایم پر، اى گلبن شادابم

[۱]. سُخره: دستخوش.

گر دستِ در گشاى، کند همرهى مرا
در بارگاه دوست، کند درگهى مرا
پُر وحشت است وادى ابهام چون و چند
این‏جا مباد در ره حق، گمرهى مرا
راهى به سوى کعبه مقصودم آرزوست
تا بخت، بنده گردد و دولت رهى مرا
از «من» چنان پُرم که گرانى کنم به خویش
کو دست عشق تا کند از من، تهى مرا
آزادگى کجاست؟ که آرد فراغتى
از کجروان، به سایه سرو سَهى مرا
نازم به حکمرانىِ ملک غنا، که کرد
بى‏اعتنا به افسر شاهنشهى مرا
ملک رضاست در خور آزادگان «ادیب»
این‏جا خوش است منصب فرماندهى مرا