spring

بهاران

در بهاران سیر گلگشت و چمنزاران خوش است
سیرِ گلگشت و چمن، با لاله رخساران خوش است
در کنار جویباران، صحبت جانان نکوست
در میان سبزه ‏زاران، بزم دلداران خوش است
بانگ نوشانوش یاران، در فضاى باغ و راغ
همرهِ آواى رعد، از سوى کهساران خوش است
گریه عاشق خوش آمد در هواى روى دوست
شست‏وشوى چهر گل را نم ‏نم باران خوش است
یار اگر شادم پسندد ور غمین، گو باک نیست
هر چه آن باشد پسند خاطر یاران، خوش است
نغمه مرغ قفس را شور و حال دیگری‏ست
در هواى دوست، آهنگ گرفتاران خوش است
زاهدان را نیست سوزى در مناجات سحر
بر در حق، ناله زار گنهکاران خوش است
اندر آن محفل، که سنگین مایگان را قدر نیست
طرز عیّاران و اطوار سبکساران خوش است
ناله نى در دل شب‏هاى مهتاب اى ادیب
همچو شعر نغز تو، در گوش بیداران خوش است

پیام استاد ادیب برومند به مناسبت سالروز ملی شدن صنعت نفت و نوروز ۱۳۹۴

thumbs_41

درگذشت دکتر محمد مصدق

صبح روز پانزدهم اسفند ماه ۱۳۴۵ هنگامى که باماشین‏ سوارى از اصفهان عازم تهران بودم، خبر اندوهبار در گذشت دکتر محمد مصدق را در چهاردهم اسفند شنیدم در طى راه این ترجیع‏بند را در سوگ آن شادروان سرودم.

در تهران نسخه‏ هاى این شعر تکثیر شد و در جمع علاقمندان انتشار یافت.

درگذشت دکتر محمد مصدق
رهبر نهضت ملى ایران

برفت آن کس که سالار وطن بود
وطن را زُبده سالارى کهن بود
برفت آن کس که در دل‏هاى مشتاق
گرامى همچو روح اندر بدن بود
برفت آن کس که در اقلیم خاور
پس از «گاندى» بریطانى شکن بود
برفت آن کس که بهر پاس میهن
مر او را پیرهن بر تن کفن بود
دریغا کز چمنزار وطن رفت!
کسى کو باغبان این چمن بود
صدارت را براى مملکت خواست
وکالت را اساس انجمن بود
بنالید اى وطنخواهان بنالید!
رخ از ماتم به خاک و خون بمالید

دریغا کاین چنین مرد از جهان رفت
مهین سالار ملت از میان رفت
دریغا کآن مهین دستور اعظم
به دستور اجل زین خاکدان رفت (ادامه…)

اقتصاد نا سالم

از وضع زمـــــــــــــــانه دل پراکندم همچون دل عاشقـــــــــــان غم آکندم
از صبر چـــــــــــــو تلختر بود کامم چسبیده بـــــــــه هم لب از شکرخندم
بــــــــــــــــــــــــا دفترآبدیده ، همسانم بــــــــــــــــــــــا برکه ی آبرفته همچندم
اوضاع زمان به گونه گون حــــالت دارد همه گـــــــــــــــــاه ،نـاخوشایندم
باشد همــــــــــــه وقــت، ناروایی ها در گــــــردش روزگــــــارِ پــــــرفندم
کـــــــوهیست به دوش دل  ز اندوهم سنگین تــــر و سخت تــــر ز الوندم
بس لقمه ز رنـــج شــــــــد گلــوگیرم بس رشته ز رنــــــــــــج شد گلوبندم
از وضع وطــــــــــن دمی نیاســــایم چـــــون مهرِ ورا همـــــــــاره پابندم
بــــــرخلق فقیر و زار و بیمـــــارش بـــــــــــــا مـــــــار گزیدگان همانندم
شــــــد سخت معیشت تهی دستـــــان زیــن رو همـــه  پـــــرغمست آوندم(۱)
بینم کـــــه چــــه می کشند در سختی بس هموطنـــــــــــــــــــــان آبرومندم
بینم کـــــــه چــــــــه خانوادگان نالند آن ســــــــان کــه پنـــــاه  برخداوندم
گردیده « ریـــال » همچو خـــاک ره گوید کــــــــــــــه « دلار» گشته آفندم(۲)
بس خلق  به لحن شکـــوه می نــــالد کـــــــــز هستی خـــــود بریده پیوندم
از بهر چــــــــــه شد « دلار آمریکا» حــــــــــــاکم به ری و کن و دماوندم
بـــــــــــــــــــــــا شیوه ی اقتصاد ناسالم تلخست به کــــــــــــــــــام آرزو قندم
هـــــــــــــــرگونه متاع را بها افزون هـــــــــــــــر روز کنند و غم فزایندم
افزایش این هزینه هـــــــــــایم کشت معذورم اگر دل از جهــــــــــان کندم
در پـــــــــاسخ خواست های روزینه گویم چــــــــــــــه به کودکان دلبندم؟
وه وه زهزینه هــــــــــــای تحصیلی وانگــــــــاه به درس ، عشق فرزندم
کمبود حقوق و خــــرج روز افزون ترسم کـــــــــــــه کنند دزد و رهبندم
عید است عزای من کــــــــه هرساله در جوش و جلای مـــــــــــاه اسفندم
هــــــــرچند که تنگ شد مرا روزی در گـــــــــــوش شکم ، فزود ترفندم
اینست زبان حـــــــــــــــــال بسیاری از هموطنان کـــــــــــــــــه زارنالندم
بـــــــی بـــرگی هموطن نیــــارم دید راضی به نـــــوای خویش اگر چندم
تدبیر و وفــــــــاق و جهد و همداری ایــــــن است « ادیـــب» را بهین پندم

۱- آوند: ظرف
۲- آفند: بلا، حمله، غائله

life

نبرد زندگی

زندگی را دوست باید داشتن

بذر ناز و نوش در دل کاشتن

در نبرد زندگی باید چو شیر

دست در تسخیر جنگل داشتن

مرد میدان عمل باید شدن

سختها را جمله سهل انگاشتن

با سری پر شور و عزمی سینه جوش

پای در راه طلب بگذاشتن

در گلستان فرح پروانه وار

بوسه از رخسار گل برداشتن

با شهامت در مصاف زندگی

پرچم فتح و ظفر افراشتن

از پیِ بِه زیستن، بر جسم و جان

دید بانی از خرد بگماشتن

بر دل از عشق و امید و آرزو

پرنیان ها روی هم انباشتن

کام اگر نشکفت باری با خیال

خویشتن را کامران پنداشتن