من کيستم، بعاشقي، از پــــــــــــــــــــا فتاده ئي
در اشتيـــــــــــاق دوست، دل از دست داده ئي
در کوره راه عشق، جفــــــــــــــا ديده رهروي
وندر کمند طرفـــــــــه ســـــــــــواري پياده ئي
خونين دل از ملال و قدح ســــــــان نشسته ئي
کـــــــــاهيده از سرشک و چو شمع ايستاده ئي
بر بخت خويشتن، در اقبــــــــــــــــال بسته ئي
بر روي دشمنان، در شــــــــــــــادي گشاده ئي
چون لاله پــــــــــــــــــا بدامن عزلت کشيده ئي
چـــــــــون سبزه سر بسينه ي صحرا نهاده ئي
پــــــــــــــــاکيزه، همچو قطره ي اشک محبتي
در پــــــــــــــــــــاي نازنين صنمي، اوفتاده ئي
درس وفــــــــــا، به مکتب اخلاص خوانده ئي
دل در طبق، گذاشته، چـــــــــون لوح ساده ئي
بر مــــال و جــــــــاه ومنصب اشراف زادگان
بي اعتنا، زمــــــــــــــــــــــــــادر ِ ايّام زاده ئي
بس رازهاست در دل خونين من «اديب»
چون در دل پيــــــاله يي از سرخ باده ئي

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *