من کیستم، بعاشقی، از پــــــــــــــــــــا فتاده ئی
در اشتیـــــــــــاق دوست، دل از دست داده ئی
در کوره راه عشق، جفــــــــــــــا دیده رهروی
وندر کمند طرفـــــــــه ســـــــــــواری پیاده ئی
خونین دل از ملال و قدح ســــــــان نشسته ئی
کـــــــــاهیده از سرشک و چو شمع ایستاده ئی
بر بخت خویشتن، در اقبــــــــــــــــال بسته ئی
بر روی دشمنان، در شــــــــــــــادی گشاده ئی
چون لاله پــــــــــــــــــا بدامن عزلت کشیده ئی
چـــــــــون سبزه سر بسینه ی صحرا نهاده ئی
پــــــــــــــــاکیزه، همچو قطره ی اشک محبتی
در پــــــــــــــــــــای نازنین صنمی، اوفتاده ئی
درس وفــــــــــا، به مکتب اخلاص خوانده ئی
دل در طبق، گذاشته، چـــــــــون لوح ساده ئی
بر مــــال و جــــــــاه ومنصب اشراف زادگان
بی اعتنا، زمــــــــــــــــــــــــــادر ِ ایّام زاده ئی
بس رازهاست در دل خونین من «ادیب»
چون در دل پیــــــاله یی از سرخ باده ئی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *