ديدي که يـــــــــــــــــار، با من بيدل، وفا نکرد    
دل برد و هيچ حــــــــــــاجتي از وي دوا نکرد
تـــــــــــــــــــا خسته ام نکرد، ز صيدم نيارميد    
تا شهپرم نبست، ز دامم رهـــــــــــــــــــا نکرد
زآن دلفريبْ غنچهٴ خندان چه هـــــــــــا نگفت    
زآن عشوه سازْ چشمک فتـّان چهـــــــــا نکرد
چندين بهــــار آمد و بگذشت و يــــــــــــــارمن    
پيغــــــــام وصل، همرهِ پيکِ صبـــــــــا نکرد
عهدي کــــــــــه کرد بــــا من بيدل به سر نبرد    
وامي کـــــــــــه داشت از من مسکين ادا نکرد
بشکست شيشهٔ دل مــــــــــــا را به سنگ جور    
آن سان کــــــــه خرد گشت و ليکن صدا نکرد
پيوند مهر داد  دو تن را کجا بـــــــــــــــــه هم؟    
گردون دون، کـــــــــه عاقبت از هم جدا نکرد
دردا که جيره بند زمـــــــــــــــان در اداي سهم    
آزاده را سهيم، بــــــــــــــــــه جز در بلا نکرد
زاغ آن زمــــــــــــان که غلغلي افکند در چمن    
شـــــــــــــــــرم از حضوربلبل دستانسرا نکرد
آن يار آشنا کـــــــــــــــــــــه به اغيار سر زدي    
خود را بـــــــــــــــه پرسشي زاديب آشنا نکرد

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *