دیدی که یـــــــــــــــــار، با من بیدل، وفا نکرد    
دل برد و هیچ حــــــــــــاجتی از وی دوا نکرد
تـــــــــــــــــــا خسته ام نکرد، ز صیدم نیارمید    
تا شهپرم نبست، ز دامم رهـــــــــــــــــــا نکرد
زآن دلفریبْ غنچهٴ خندان چه هـــــــــــا نگفت    
زآن عشوه سازْ چشمک فتـّان چهـــــــــا نکرد
چندین بهــــار آمد و بگذشت و یــــــــــــــارمن    
پیغــــــــام وصل، همرهِ پیکِ صبـــــــــا نکرد
عهدی کــــــــــه کرد بــــا من بیدل به سر نبرد    
وامی کـــــــــــه داشت از من مسکین ادا نکرد
بشکست شیشهٔ دل مــــــــــــا را به سنگ جور    
آن سان کــــــــه خرد گشت و لیکن صدا نکرد
پیوند مهر داد  دو تن را کجا بـــــــــــــــــه هم؟    
گردون دون، کـــــــــه عاقبت از هم جدا نکرد
دردا که جیره بند زمـــــــــــــــان در ادای سهم    
آزاده را سهیم، بــــــــــــــــــه جز در بلا نکرد
زاغ آن زمــــــــــــان که غلغلی افکند در چمن    
شـــــــــــــــــرم از حضوربلبل دستانسرا نکرد
آن یار آشنا کـــــــــــــــــــــه به اغیار سر زدی    
خود را بـــــــــــــــه پرسشی زادیب آشنا نکرد

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *